جنپو، وینگر مالی با سابقه لیگ برتر انگلیس، با رزومهای سنگین به تهران آمد تا هواداران را مجذوب تکنیک ویرانگرش کند. اما واقعیت تلخ بود: عملکردی کاملاً خنثی هم در آنتالیا اسپور و هم در نیمفصل حضورش در استقلال. نه گلی، نه پاس گلی، نه حتی تأثیر در یک مسابقه. ابتدا ناآمادگی و مصدومیت بهانه شد، اما یک نیمفصل کامل گذشت و چیزی تغییر نکرد. ریکاردو ساپینتو خیلی زود قید او را زد و به جوانانی مثل علی قلیزاده و علیرضا کوشکی اعتماد کرد؛ اعتمادی که جواب داد و جنپو را به نیمکتنشینی ابدی محکوم کرد. حالا تنها نقش او در تیم، شرکت در جشنهای پس از گل و خندیدن در عکسهای تمرینی است.
سرژ اوریه هم داستان مشابهی دارد: جذب با قراردادی بالای دو میلیون دلار، در حالی که مبتلا به هپاتیت بود و عملاً توان بازی نداشت. بدون هیچ بررسی پزشکی جدی و بدون پاسخگویی مدیران قبلی، این قرارداد امضا شد و حالا باشگاه باید تاوان آن را بدهد.
این دو، تنها نمونههای اخیر نیستند؛ استقلال و پرسپولیس در سالهای گذشته بارها بازیکنان خارجی گرانقیمت جذب کردهاند که خروجیشان صفر بوده. نتیجه؟ هدررفت بودجه عظیم، در حالی که دلالها با واسطهگری این قراردادها جیبهایشان را پر کرده و پایکوبی میکنند. مدیران بدون هیچ مسئولیت مدنی، قراردادهایی تنظیم میکنند که حتی شنیده میشود برخیشان با ابزارهایی مثل چت جیپیتی نوشته شدهاند. مشاوران حقوقی هم سکوت کرده و این ذلت را پذیرفتهاند، در حالی که در حقوق، اطاعت از دستور غیرقانونی، رافع مسئولیت نیست.
بیچاره هواداران که با عشق و هزینه شخصیشان تیم را حمایت میکنند، اما باید شاهد این سوءمدیریتها باشند. این قراردادهای سنگین، در ادامه با شکایت به فیفا، بلای جان باشگاهها خواهند شد: جریمههای سنگین، بسته شدن پنجره و بحران مالی بیشتر. تا وقتی ضمانت اجرایی و مسئولیت مدنی برای مدیران و مربیان وجود نداشته باشد، این چرخه معیوب ادامه خواهد داشت و فوتبال ایران قربانی دلالها و تصمیمهای شتابزده میماند.
نظر شما